Księga Psalmów 39:9BG1881

7Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze.

8A teraz na cóż oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem.

9Przetoż od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię.

10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.

11Odejmij odemnie karanie twoje; bom od smagania ręki twojej ustał.