Księga Psalmów 39:8BG1881

6Otoś na dłoni wymierzył dni moje, a wiek mój jest jako nic przed tobą; zaprawdę szczerą marnością jest wszelki człowiek, choć najduższy. Sela.

7Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze.

8A teraz na cóż oczekuję, Panie? Tyś jest sam oczekiwaniem mojem.

9Przetoż od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię.

10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.