Księga Psalmów 22:8BG1881

6Do ciebie wołali, a wybawieni są; w tobie nadzieję mieli, a nie byli pohańbieni.

7Alem ja robak, a nie człowiek: pośmiewisko ludzkie, i wzgarda pospólstwa.

8Wszyscy, którzy mię widzą, szydzą ze mnie; wykrzywiają gębę, chwieją głową, mówiąc:

9Spuścił się na Pana, niechże go wyrwie; niech go wybawi, ponieważ się w nim kocha.

10Aleś ty jest, któryś mię wywiódł z żywota, czyniąc mi dobrą nadzieję jeszcze u piersi matki mojej.