Job 7:15BG1881

13Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

14Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

15A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

16Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

17Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?