Job 7:16BG1881

14Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.

15A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.

16Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

17Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

18A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?