Pieśń nad Pieśniami 2:9BG1881

7Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! przez sarny i łanie polne, abyście nie budziły i nie przerywały snu miłego mego, dokąd nie zechce.

8Głos miłego mego! oto on idzie skacząc po tych górach, a poskakując po tych pagórkach.

9Miły mój podobny jest sarnie, albo młodemu jelonkowi; oto on stoi za ścianą naszą, wygląda z okien, patrzy przez kraty.

10Ozwał się miły mój, a rzekł mi: Wstań, przyjaciółko moja! piękna moja! a pójdź.

11Albowiem oto minęła zima! deszcz przeszedł, i przestał.