Ewangelia Łukasza 7:14BG1881

12A gdy się przybliżył do bramy miejskiej, tedy oto wynoszono umarłego, syna jedynego matki swojej, a ta była wdową, a z nią szedł wielki lud miasta onego.

13Którą ujrzawszy Pan użalił się jej, i rzekł jej: Nie płacz!

14I przystąpiwszy dotknął się trumny (mar), (a ci, co nieśli, stanęli) i rzekł: Młodzieńcze! tobie mówię, wstań.

15I usiadł on, który był umarł, i począł mówić; i oddał go matce jego.

16Tedy wszystkich strach zdjął, a wielbili Boga, mówiąc: Prorok wielki powstał między nami, a Bóg nawiedził lud swój.