Job 20:11BG1881

9Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.

10Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł.

11Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.

12A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim;

13Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego: