Księga Psalmów 39:12BG1881

10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.

11Odejmij odemnie karanie twoje; bom od smagania ręki twojej ustał.

12Gdy ty gromiąc karzesz człowieka dla nieprawości, wnet niszczysz jako mól grzeczność jego; zaisteć marnością jest wszelki człowiek. Sela.

13Wysłuchajże modlitwę moję, Panie! a wołanie moje przyjmij w uszy swoje, nie milcz na łzy moje; bomci ja przychodniem u ciebie, i komornikiem, jako wszyscy ojcowie moi. Sfolguj mi, abym się posilił, pierwej niżeli odejdę, a nie będzie mię.