Księga Psalmów 137:7BG1881

5Jeźliże cię zapomnę, o Jeruzalemie! niech zapomni sama siebie prawica moja.

6Niech przylgnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał, jeźlibym nie przełożył Jeruzalemu nad najwiekszę wesele moje.

7Wspomnij, Panie! na synów Edomskich, i na dzień Jeruzalemski, w który mówili: Poburzcie, poburzcie aż do gruntu w nim.

8O córko Babilońska! i ty będziesz spustoszona. Błogosławiony, któryć odda nagrodę twoję, za to, coś nam złego uczyniła.

9Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dziatki twe o skałę.