Księga Przysłów 7:20BG1881

18Pójdźże, opójmy się miłością aż do poranku, ucieszmy się miłością.

19Boć męża mego w domu niemasz; pojechał w drogę daleką.

20Worek pieniędzy wziął z sobą; dnia pewnego wróci się do domu swego.

21I nakłoniła go wielą słów swoich, a łagodnością warg swoich zniewoliła go.

22Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.