Księga Przysłów 29:20BG1881

18Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony jest.

19Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.

20Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.

21Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna.

22Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.