Księga Przysłów 26:19BG1881

17Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.

18Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne:

19Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował?

20Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.

21Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.