Job 7:18BG1881

16Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.

17Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

18A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

19Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

20Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?