Job 31:30BG1881

28I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.

29Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło.

30(I owszem nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa duszy jego.)

31Azaż nie mawiali domownicy moi: Oby nam kto dał mięsa tego, nie możemy się i najeść?

32Bo gość nie nocował na dworze, a drzwi moje otwierałem podróżnemu.