Job 31:28BG1881

26Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził;

27I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje:

28I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.

29Jeźliżem się weselił z upadku nienawidzącego mię, a jeźlim się cieszył, gdy mu się źle powodziło.

30(I owszem nie dałem zgrzeszyć ustom moim, abym miał żądać przeklęstwa duszy jego.)