Job 31:26BG1881

24Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje;

25Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a iż wiele nabyła ręka moja;

26Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził;

27I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje:

28I toćby była nieprawość osądzenia godna; bobym się tem zaprzał Boga z wysokości.