Job 31:24BG1881

22Tedy niech odpadnie łopatka moja od plec swych, a ramię moje z stawu swego niech wytracone będzie.

23Albowiem lękałem się skruszenia od Boga, a przed jego zacnością nie mógłbym się ostać.

24Jeźlim pokładał w złocie nadzieję moję, a do bryły złota mawiałem: Tyś ufanie moje;

25Jeźlim się weselił z wielu bogactw moich, a iż wiele nabyła ręka moja;

26Jeźlim patrzał na światłość słońca, gdy świeciło, a na miesiąc, gdy wspaniało chodził;