Job 30:2BG1881

1Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.

2Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.

3Albowiem dla niedostatku i głodu samotni byli, i uciekali na niepłodne, ciemne, osobne, i puste miejsce;

4Którzy sobie rwali chwasty po chróstach, a korzonki jałowcowe były pokarmem ich.