Job 29:9BG1881

7Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.

8Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.

9Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.

10Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

11Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,