Job 29:12BG1881

10Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.

11Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,

12Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.

13Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.

14W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.