Job 14:14BG1881

12Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.

13Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

14Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

15Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.

16Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.