Księga Jeremiasza 8:18BG1881
Biblia Protestancka · BG1881 · Werset 18 z 22
"Serce moje we mnie, któreby mię miało posilać w smutku, mdłe jest."
W kontekście
16Od Dan słyszeć chrapanie koni jego, od głosu wykrzykania mocarzy jego wszystka ziemia zadrżała, którzy ciągną, aby pożarli ziemię, i wszystko, co jest na niej, miasto i tych, którzy mieszkają w niem.
17Bo oto Ja poślę na was węże najjadowitsze, przeciwko którym niemasz zaklinania; i pokąsają was, mówi Pan.
18Serce moje we mnie, któreby mię miało posilać w smutku, mdłe jest.
19Oto głos krzyku córki ludu mego z ziemi bardzo dalekiej mówiącej: Izali Pana niemasz na Syonie? Izali króla jego niemasz na nim? Przeczże mię wzruszyli do gniewu bałwanami swemi, próżnościami cudzoziemców?mówi Pan.
20Pominęło żniwo, skończyło się lato, a myśmy nie wybawieni.