Księga Koheleta 4:9BG1881

7Znowu obróciwszy się ujrzałem drugą marność pod słońcem.

8Jest kto samotny, niemając żadnego, ani syna, ani brata, a wżdy niemasz końca wszelakiej pracy jego, ani oczy jego mogą się nasycić bogactwem. Nie myśli: Komuż ja pracuję, tak że i żywotowi swemu ujmuję dobrego. I toć jest marność, i ciężkie udręc zenie.

9Lepiej jest we dwóch być, niż jednemu; mają zaiste dobry pożytek z pracy swojej.

10Bo jeźli jeden upadnie, drugi podźwignie towarzysza swego. A tak biada samotnemu, gdyby upadł! bo nie ma drugiego, coby go podźwignął.

11Także będąli dwaj społu leżeć, zagrzeją się; ale jeden jakoż się zagrzeje?